Monday 15 Dec. 08
อันเนื่องมาจากปัญหาไร้สาระ แต่ทิฐิแรง
ทำให้ตัดสินใจก้าวขา ออกจากสถานที่ที่เรียกมันว่า...บ้าน...
ละทิ้งครอบครัว เพื่อก้าวออกไปเผชิญโลกภายนอก...เพียงลำพัง
กระเป๋าแบคแพ็ค และกระเป๋าล้อลากใบไม่ใหญ่นักอย่างละ 1 ใบ
เตรียมของที่คิดว่าสำคัญในการเผชิญชีวิตบรรจุไว้เต็มแน่น..
ก่อนที่จะตัดสินใจก้วออกมานั้นต้องรรวบรวมแรงใจเป็นอย่างมาก..
เพราะ...มีคนที่บ้านอ้อนวอน และร้องขอให้อยู่...ทั้งน้ำตา
ไม่ต่างกับเรา... ที่เสียน้ำตมากมายเพื่อยื้อแย่งกระเป๋าจากเขา และผละออกมา...
แต่ในนาทีที่ถูกรั้งไว้นั้น แทบอยากจะโยนทิฐิทั้งหลายที่มีทิ้ง
เก็บของเข้าที่เดิมแล้วอยู่บ้านต่อ....
แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะก้วพ้นประตูที่เคยเปิดต้อนรับเราเสมอนั้นมา...
.
.
.
ยิ่งก้าวเท้าห่างจากบ้านมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่า จะถอยกลับไปไม่ได้มากเท่านั้น...
เมื่อมาได้ครึ่งทาง ก็ได้แต่สูดหยใจเข้าปอดลึกๆ....
ให้ตัวเองจดจำไว้ว่า...ชั้นต้องทำให้ได้ ....ชั้นต้องอยู่ให้ได้
นี่คือหนทางที่เลือกแล้ว เพระฉะนั้น ต้องเดินไปด้วยควมเชื่อมั่น
ทิ้งความลังเลไปซะ.... แม้จะต้องล้มหรือจะผิดหวัง....
แม้จะต้องเผชิญกับสิ่งใด เราต้องก้าวผ่านไปให้ได้...
นี่คือ สิ่งที่คิด นาทีนั้น.....
สุดท้ายก็แบกกระเป๋มายังจุดหมายปลายทงได้สำเร็จ...
.
.
.
และตอนนี้เราอยู่ ณ สถานที่สำหรับนับ 1 ของเรา....

ปล. ขอให้ก้าวผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปได้ด้วยดี...